EierenSchrijven is schrappen. Daar zit wel wat in. Schrijven is een vak, dat voor iedereen met een beetje aanleg en gezond verstand binnen handbereik ligt. Zoals zoveel ambachten. De kneepjes van dat vak kregen wij, uitverkoren leerling-journalisten, aangereikt in een klasje. Dat werd geleid door een tegen zijn pensioen aanleunende journalist, type courantier annex bon vivant. Hij voldeed ruimschoots aan alle in ieder geval destijds levende stereotypen aangaande de dagbladjournalist, met name op het vlak van drank en dames.

Deze buitengewoon aimabele schelm bracht ons de mores van het metier dan ook bij voorkeur in de kroeg bij. Het klasje was door de krant ingesteld omdat de destijds enige officiële journalistenopleiding te Utrecht naar de smaak van de hoofdredactie uitsluitend pluizige jongelieden afleverde die weliswaar wisten hoe de wereld te verbeteren, maar die de kunst van het opstellen van een eenvoudig artikel helaas ontbeerden.

Terwijl het schrijven van een stukje toch stoelde op slechts een paar eenvoudige grondbeginselen, zo werd ons duidelijk terwijl de anekdotes en potten bier over tafel vlogen. Les 1 betrof het visualiseren van pittoresk buitengebied. Op de oprit van een boerderij een mand gevuld met eieren. Tussen de eieren het opschrift Heden Verse Eieren. Ja dank je de koekoek, doceerde onze leermeester. 1. Nogal logisch dat het heden is. 2. Vanzelfsprekend dat de eieren vers zijn. 3. Iedereen ziet dat het hier eieren betreft. Ergo, als er al iets opgeschreven moet worden, dan zal dat hooguit 10/1,50 zijn. Kill your darlings.

Les 2: het archetype van de lezer. We bleven in agrarische sfeer, de docent droeg ons op om bij onze noeste schrijfarbeid altijd de molenaarsvrouw van Achtmaal voor ogen te houden. Die moest het kunnen begrijpen. Ook al heeft Achtmaal, een dorp onder de rook van Zundert, dat op zijn beurt weer een dorp onder de rook van Breda is, helemaal geen molen. Dat zei hij er wel eerlijk bij.

De Vrolijke Spruit