HelpAan de stamtafel mocht hij graag opzichtig met een vers exemplaar van Le Monde koketteren. De al af en toe over de schutting van pensionering loerende journalist bezwoer zijn leerlingen dat het links-liberale Franse dagblad de beste krant ter wereld was. Op goede dagen kon dat ook wel de Süddeutsche Zeitung zijn, maar dat lag toch wat ongemakkelijker. Iets met een landenconflict. Wij namen het voor kennisgeving aan, onze knuisten al meer dan vol aan NRC/Handelsblad. De krant was nog een meneer.

Schrappen was zijn devies, de onverholen bewondering voor lange, doorwrochte artikelen in de fine fleur van de internationale pers ten spijt. Sterker nog, zet bepaalde woorden op de zwarte lijst en bespaar jezelf, of de eindredactie, een hoop moeite. Bovenaan die lijst prijkt toch wel het verbum auxiliare, het hulpwerkwoord. Hulpwerkwoorden doen niks, in tegenstelling tot het zelfstandig werkwoord dat de handeling aangeeft in een zin. Hulp die niet helpt. De oude Chinezen wisten het al: “Waarom ben je boos op mij? Ik heb je toch niet geholpen?”

Hulpwerkwoorden lopen maar in de weg. Uitroeien dat welig tierende onkruid, met wortel en tak. Dat gaat natuurlijk lang niet altijd op, soms vervullen ze wel degelijk een functionele rol. Jij zult dit opeten, in de beschaafde dialoog tussen briesende ouder en dwars kind met een veel langere adem. Het concert zal om 20.00 uur beginnen. Nee, het concert begint om 20.00 uur.

De zwarte lijst bevat verder onzinwoorden. Zoals men. Men is niemand, men bestaat niet. Niet doen. Tevens, nog zo’n woord. Het veroorzaakt jeuk. Namelijk, vooralsnog, idem dito. Zoals ook cursivering allergische reacties oproept. Maar ja, het bevordert de leesbaarheid wel. Iets wat de leesbaarheid bevordert kunnen we niet afkeuren.

Spruit