notaris 2

Beroepen verdwijnen, er komen nieuwe voor terug. Technologie is disruptief voor de een, scheppend voor de ander. Het eerbiedwaardige ambt van notaris zal ongetwijfeld ook eerdaags eindigen in een stoffige archiefdoos, onder de letters W en V, van Weemoed en Verlangen.

Het had wel iets, de haast cerebrale plichtplegingen die de Notaris zich getroostte om een cruciale fase in iemands leven wettelijk te bekrachtigen. Met een pennenstreek, in een toen al naar vervlogen tijden geurende ambiance van onder wetboeken zuchtend eikenhout, achter een boenwas uitwasemend notenhouten bureau, met een vermoeden van zegellak en ganzenveer. 

In onze om redenen van discretie niet nader te noemen provincieplaats, halverwege Breda en Roosendaal, hield de Notaris kantoor in een authentiek vooroorlogs pandje aan het pittoreske marktplein. Hij beleefde zichtbaar genoegen aan het welluidend voordragen van verplichte nummers uit de akte, als betrof het liturgische gezangen. Hoogtepunt was de wijze waarop hij zijn eigen zes katholieke Franstalige voornamen declameerde. Afgemeten, maar met bravoure. Charles Aznavour.

De Notaris ging geruisloos met pensioen, er diende zich een nieuwe aan in hetzelfde pandje. Meer dan een nieuw naambord hebben we niet van hem gezien. De financiële crisis meldde zich ongeveer gelijktijdig, waarop de nieuwe Notaris zijn koffers vulde met ettelijke miljoenen van de Stichting Derdengelden om met onbekende bestemming -de hoofdstad van het land in kwestie is Paramaribo- de gezapigheid van onze provincieplaats te verruilen voor een Caraïbisch levensritme.

Aan de rand van die slaperige provincieplaats verleent nu een robuust, in gitzwarte steen gestoken kantoorpand onderdak aan twee Notarissen. Wij laten ons voorlopig nog niet kisten, roept de intimiderende architectuur de argeloze passant na. De door een medewerker van dit kantoor ter controle per e-mail toegezonden akte stond bol van de fouten. Er was naar hartenlust gekopieerd uit andere akten, zonder de moeite te nemen de vermelde activiteiten en namen daaruit te vervangzoeken. Daarmee een vermoeden bevestigend dat al langer sluimerde aangaande het notariaat.

Na per e-mail gewezen te hebben op de fouten, gebeurde er aanvankelijk niets. Zes weken later een nieuwe akte in de inbox. Geen woord over het aanvankelijke geklieder. Wel de instructie om ons dan en dan te melden voor ondertekening. Plus de verzekering dat als bijgevoegde ongespecificeerde factuur ter grootte van het minimumjeugdloon niet voor die datum was voldaan, het hele feest geen doorgang kon vinden. Disruptieve technologie? Gewoon schijt aan de klant.

De Notaris zelve bleek een aardige kerel, die met minzame humor en milde ironie de wereld beschouwde. Hij heeft van het voortraject waarschijnlijk niets geweten. Tot nu, dan.

De Vrolijke Spruit