Wax

Playboy stopt met naaktfoto’s in de Verenigde Staten. Daar strelen fotomodellen nog wel het oog van de lezer, maar dan zonder inzage in hun meest intieme gebiedsdelen. De baas van de Nederlandse Playboy gooit de handdoek wat dat betreft nog niet in de ring. Bloot blijft hier ook echt bloot.

Een geruststellende gedachte. In ieder geval voor Halina Reijn. Zij reageerde als tafeldame bij DWDD op het Playboynieuws met de bekentenis dat ze het blad koopt om op de hoogte te blijven van de laatste modetrends aangaande schaamstreekbeharing. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Je wilt als vrouw niet voor Jan met de korte achternaam (Brigitte Kaandorp: “Jan met de korte lul”) staan, of liggen, op die momenten dat derden zicht hebben op jouw ontblote schaamstreek. Ronduit vernederend, het homerisch gelach dat opstijgt als je jouw niet geheel volgens de laatste mode gecoiffeerde schaamdelen laat zien. Om je dood te schamen.

Jammer dat Matthijs niet inging op de ontboezeming van Halina. Hij liet daarmee nogal wat vragen onbeantwoord. Wat zijn heersende trends, down under? Hoe laat je die aanbrengen of verwijderen? Hebben we het over ijzerbeslag, piercings? Het betere hang- en sluitwerk? Is daar een keurmerk voor? Gaat het niet roesten? Waar laat je je schaamhaar, net als sierbuxus, in grappige of kunstzinnige vormen knippen? Heeft de schaamhaarkapper plaatsjesboeken waaruit je op je gemak een coupe kunt kiezen? Bestaan er hele kleine krulspeldjes? Moet ik toch eens de Playboy kopen?

Ik werd aan deze prangende kwesties herinnerd toen mij in een winkelstraat twee waxsalons opvielen. Tegenover elkaar. Er moet dus veel vraag zijn naar wax. Ik had nooit van waxsalons gehoord, maar ik kan me wel voorstellen wat zich daar afspeelt. De menukaart aan het raam liet wat dat betreft niet veel aan de verbeelding over. Een opsomming van alle delen van het menselijk lichaam, met bijbehorend tarief. Een lange lijst. Haar kan overal de kop opsteken.

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden. Kaal is de mode. Van bovenlip tot, eh, onderlip en nog dieper verscholen oorden die het doorgaans zonder zonlicht moeten stellen. Ik zal hier niet nader op ingaan. Toch vraag ik me nog iets af. Zal het ooit wennen, voor de waxmeneer of –mevrouw van dienst? Dat door merg en been krijsend geluid van uitgeharde hars die met één resolute beweging van de huid wordt gescheurd.

Al googelend op Halina, voor de juiste schrijfwijze van haar achternaam, stuitte ik op een andere ontboezeming. Ze vindt botox leuk. Ik weiger me daar iets bij voor te stellen, in relatie tot modetrends in de schaamstreek. Ik wil het niet weten.

De Vrolijke Spruit